Treść Dziennika duchowego siostry Ireny pozwala nam rozpoznać szczególny rys jej duchowości jakim jest zjednoczenie z Jezusem Eucharystycznym w każdej chwili życia, bez względu na to, co w danym momencie czyni. Całe jej życie było WSPÓŁOFIAROWANIEM siebie Bogu Ojcu wraz z Jezusem Chrystusem za zbawienia każdego człowieka i świętość kapłanów.
Modlitwa, codzienna posługa zgodnie z powierzonym jej obowiązkiem i relacje z drugim człowiekiem siostry Ireny odzwierciedlają styl życia Jezusa Chrystusa - ukrytego, pokornego, cichego i wydającego się nieustannie ludziom w Ofierze Miłości.

Szczególnym rysem duchowości siostry Ireny jest również MODLITWA WSTAWIENNICZA. Nieustannie trwając w obecności Hostii wzniesionej w rękach kapłana, "kładła" na patenę wszystkie sprawy świata i poszczególnego człowieka. Świadoma ceny przelanej Krwi Chrystusa za nasze zbawienie "wylewała" ją na spotykanych ludzi, a szczególnie na kapłanów i grzeszników. Nazywała siebie szafarką Przenajdroższej Krwi.

Wraz z tym darem dostrzegamy jej CHARYZMAT UKRYCIA. Cierpiała przede wszystkim duchowo i o takie właśnie cierpienie prosiła Jezusa. Jej nieustanne trwanie w obecności Jezusa Eucharystycznego i "przynoszenie" do Niego wszystkich ludzi, znane było tylko jej i Jezusowi.

W pełni żyła charyzmatem Zgromadzenia Sióstr Eucharystek, KTÓRE JEST POWOŁANE W SZCZEGÓLNY SPOSÓB DO SZERZENIA CZCI JEZUSA W EUCHARYSTII, MODLITWY WSTAWIENNICZEJ I OFIAROWANIA SWEGO ŻYCIA ZA ZBAWIENIE ŚWIATA I ŚWIETOŚĆ KAPŁANÓW.
Misja ta wynika z istoty Eucharystii, która jest UWIELBIENIEM I DZIĘKCZYNIENIEM Boga przez Jezusa Chrystusa, NIEUSTANNĄ OFIARĄ wyniszczenia Boga z miłości do człowieka i NIEUSTANNĄ MODLITWĄ W DUCHU ŚWIĘTYM za cały Kościół, za ludzi niewierzących, nie znających Chrystusa i tych, którzy trwają w jedności z Nim w innych religiach i wyznaniach.

EUCHARYSTKA jest tą, która TRWA U ŹRÓDŁA; sama Nim napełniona przynosi w swych sercu wszystkich, szczególnie tych, którzy sami nie są już w stanie zwrócić się ku Niemu. To właśnie rozumiała s. Irena, pisząc: Msza św. się skończyła, ale msza waszego życia teraz dopiero się zaczyna, nie skończy się dopóki chociaż jedna łza będzie na świecie, dopóki choć jedno serce będzie bólem rozdarte.

Charyzmat jej życia jest szczególnie ważny dla nas eucharystek, ale może stać się również drogą wiary dla tych, którzy chcą "więcej i bardziej być" i kochać większą miara miłości, którzy szukają odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia, a nawet którzy wątpią w miłość Boga do nich, w Jego obecność i sens wiary.