Treść Dziennika duchowego siostry Ireny pozwala nam rozpoznać szczególny rys jej duchowości jakim jest zjednoczenie z Jezusem Eucharystycznym w każdej chwili życia, bez względu na to, co w danym momencie czyni.

Całe jej życie było WSPÓŁOFIAROWANIEM siebie Bogu Ojcu wraz z Jezusem Chrystusem za zbawienia każdego człowieka i świętość kapłanów.
Modlitwa, codzienna posługa zgodnie z powierzonym jej obowiązkiem i relacje z drugim człowiekiem siostry Ireny odzwierciedlają styl życia Jezusa Chrystusa - ukrytego, pokornego, cichego i wydającego się nieustannie ludziom w Ofierze Miłości.

Szczególnym rysem duchowości siostry Ireny jest również MODLITWA WSTAWIENNICZA. Nieustannie trwając w obecności Hostii wzniesionej w rękach kapłana, "kładła" na patenę wszystkie sprawy świata i poszczególnego człowieka. Świadoma ceny przelanej Krwi Chrystusa za nasze zbawienie "wylewała" ją na spotykanych ludzi, a szczególnie na kapłanów i grzeszników. Nazywała siebie szafarką Przenajdroższej Krwi.

Wraz z tym darem dostrzegamy jej UKRYCIE I POKORĘ. Cierpiała przede wszystkim duchowo i o takie właśnie cierpienie prosiła Jezusa. Jej nieustanne trwanie w obecności Jezusa Eucharystycznego i "przynoszenie" do Niego wszystkich ludzi, znane było tylko jej i Jezusowi.