CYTATY Z DZIENNIKA DUCHOWEGO
S. IRENY DZIEWAŁTOWSKIEJ-GINTOWT

DUCH OFIARY

Na każdym kroku jest okazja do przełamania swej woli, do złożenia z niej ofiary Panu Jezusowi. Zdaje mi się, że każdy swój obowiązek choćby najmniejszy, muszę wypełnić z miłością i z możliwie największą dokładnością, że mi nie wolno szukać rzeczy wielkich. (s. 56)

Jezu, to dla Ciebie, bo Cię kocham, daj mi więcej cierpień, zgnieć mnie w ogniu cierpienia. (s. 77)

Obiecywałam Panu Jezusowi wychylić do dna kielich, jaki mi podano (s. 78)

Włóż na mnie oschłość innych sióstr, a im daj wiele pociech (s. 87)

Gdyby tej Męki nie było, nie miałabym tego Jezusa w Tabernakulum, ofiary Mszy świętej i tylu łask, jakie ta ofiara ze sobą przyniosła. I chciałabym razem z Jezusem zawisnąć na odwrotnej stronie Jego krzyża, by z Nim razem lud kochać i cierpieć i mieć współudział w odkupieniu (s. 91)

Ja chcę kochać po to, by Mu wynagradzać moją podłość, chcę kochać, bo serce pragnie tej miłości, bo tylko On jeden jest godzien tej miłości (s. 92)

Ja Mu się czasami wymykam z rąk, a On mnie ściga swoją łaską. Ja się opieram tej łasce, a On mówi: wszystko jedno i tak będziesz moja (92)

Kochać, to cierpieć (s. 80)

Styl życia posłusznego: ...oto zdeptać i zgnieść swoją wolę... (s. 67)

O, jak bardzo bym chciała męczeństwa! (...) ale bądź wola Twoja. (...) O tak! Muszę ratować dusze biednych grzeszników. Kochać i cierpieć, by jak najmniej dać dusz piekłu (s. 93)

Jemu podoba się taka ukryta męka duchowa. Tak mi się chciało duchem ukorzyć u stóp Jezusa, czułam, że On jest blisko, tylko na przeszkodzie między mną a Jezusem stoi ta trzecia osoba. Tej przeszkody ominąć nie sposób (s. 97)

Żądaj mój Jezus, czego chcesz, wszystko uczynię - byleby tylko zgnieść swoją wolę (s. 97)

Iść naprzód, na ślepo, ochoczo i z wiarą, że żaden wysiłek nie będzie próżnym o ile będzie owiany czystą intencją, gorącą i serdeczną miłością (s. 98)

Zapomnieć muszę całkiem o sobie i nigdzie więcej nie szukać szczęścia, jeno w poznaniu, ukochaniu i spełnieniu woli Bożej (s. 98)

Pan Jezus w tabernakulum taki cichy i pokorny - a ileż on z głębi tabernakulum mówi do duszy. Jak każe się uniżać, uwielbiać, kochać i naśladować (s. 100)

O Jezu! Upokorz mnie, zdepcz, zgnieć moją pychę a potem przemień mnie w siebie (s. 100)

Kiedy moja dusza kroczy za wzgardzonym, cierpiącym Jezusem - czuję, że chociaż jestem taka mała i słaba - duszę mam bardzo szeroką, że w tej duszy nie tylko mogę zmieścić świat cały, lecz i tego, który ten świat stworzył. I wtedy czuję, że ta ofiara jakiej dokonał Pan Jezus tu na ziemi, jest mi tak bardzo drogą i bliską, ze i ja muszę w niej wziąć udział. Ja muszę cierpieć, nie tylko by wynagradzać moje grzechy, lecz grzechy tych wszystkich, którzy dziś się naigrywają się z Jezusa. Nie tylko wynagradzać, ale te dusze pociągnąć do Jezusa, a pociągnąć przez ofiarę i cierpienie (s. 101)

Pan Jezus tyle wycierpiał, a świat tego nie ceni. Szydzi z tej miłości. O, jakże bardzo kocham te biedne dusze, które tak dzisiaj czynią. I boli mnie, gdy ktoś się o nich z pogardą wyraża. Wszak one mają dusze będące obrazem Boga. I to dusze biedne, bo jakże ich duszę musi boleć, jak musi się miotać i cierpieć i jak szukać pokoju... O, to cierpienie okropne. I żal mi tych dusz. O, gdyby one choć trochę mogły zaznać tej słodyczy, jaką daje miłość Jezusowa. Oni tak cierpią. A cierpią na marne. I Jezus cierpi - bo oni Nim gardzą... więc chcę cierpieć za świat cały. O, jakże bym chciała krzyż zatknąć w sercu i cierpieć, cierpieć, ale by nikt tego nie mógł się domyślić, tylko Jezusa był świadkiem tego, a nawet by Jezus tego nie widział (s. 101)

Czułam, że wobec potrzeb świata mój krzyż jest bardzo malutki. Wstyd mnie ogarnia, ale zarazem i radość, bo wiem, że Jezus ukochał malutkich i nędznych, że On i z błota, jeśli zechce może uczynić arcydzieła swoje (s. 113)

Prosiłam o krzyż, którego ciężar mógłby mnie całkiem zmiażdżyć, bylebym tylko cierpiała - a cierpiała po to, aby wyrywać dusze piekłu i składać je u stóp Jezusa (s. 111)

Miłość mirzy się iloczynem cierpień (s. 115)

UFNOŚĆ